Piraci- wyprawa po skarby

Załoga Aurory bardzo się nudziła. Albo siedzieli na statku i patrzyli się w morze albo plątali się bez celu po wyspie. Ten stan rzeczy bardzo zaczął denerwować Ruperta. Zwołał wszystkich na naradę do swojego domu. - Słuchajcie, tak być nie może. Musicie się czymś zająć. - oznajmił. - Ale czym? - spytała się znudzona Diana. - Zaczekajcie - Rupert podszedł do szafki i zaczął przeglądać stos papierów. Po chwili wyciągnął zżółkniały pergamin i położył na stole - Oto wasze zajęcie - szukanie skarbu. Według mapy jest ukryty na sąsiedniej wyspie. - To czemu nie został odkryty? - spytała z zaciekawieniem Ewelka. - Bo może czekał, żeby go odkryła grupa bardzo znudzonych nastolatków, czyli wy. - Wyglądamy aż tak źle? - Trochę. Zajmijcie się tym skarbem. Po parunastu minutach załoga dopływała do Isla de Tesoro. Po zejściu na ląd nastąpiła tradycyjna kłótnia między Elizą a Ewelką. Tym razem poszło o zajmowanie się mapą. Kapitan znowu odpuścił, więc Eliza z uśmiechem zwycięzcy zaczęła prowa...

Nagle Szymon zauważył pewien statek o bordowych burtach i ciemnych żaglach. Było przycumowany niedaleko grupy. - To Eldorado. Chyba nas obserwują cały czas. - powiedział chłopak. - Możliwe. - potwierdziła Diana patrząc złowrogo na okręt. - A gdyby tak ... - zawahała się Eliza - go ukraść? - Niby co? - No, statek, rzecz jasna. Wszyscy popatrzyli się pytająco na brunetkę. Nie wiedzieli o co jej chodzi. - Że co? - spytała się naprawdę zaskoczona Ewelina - Chcesz ukraść statek? Po co? - To będzie kara dla Tytusa za to, że naskarżył na Filipa. - Aha, ciekawy pomysł, ale jednak głupi. - Nie będziesz mi rozkazywała. - Przykro mi, ale ja jestem kapitanem, a ty częścią załogi, więc jesteś moją podwładną. Zostajesz tutaj. - Właśnie, ona ma rację - odparła Blanka. - To bez sensu. - Gdybym tylko mogła się pozbyć tej niby pani kapitan - powiedziała do siebie po cichu Eliza. - Mówiłaś coś? - spytała się Ewelka. - Nie, zdawało ci się. Chodźcie na statek, chyba będziemy wracać do domu. ...

Eliz była tak wściekła, że nawet wybitni pisarze nie zdołaliby opisać tego stanu. Nie mogła znieść faktu, że ktoś zajmie jej miejsce do którego miała prawo. W tej chwili zobaczyła wychodzącą Ewelinę z budynku sądu. Eliza od razu ją zaczepiła. - Nie zgodziłaś się? - spytała się z odrobiną nadziei w głosie. - Zgodziłam się. Ktoś musi się wami zająć. Najlepiej z doświadczeniem kapitańskim. - odparła pewnie granatowowłosa. - Przestań mnie denerwować. - Ależ spokojnie. Pójdę tylko do mojej prawdziwej załogi i już wracam. Gdy Ewelina odchodziła Eliza prawie wyszła z siebie. Kopnęła ze złością stojącą obok niej beczkę. Tymczasem kapitan Perły poinformowała swoich podwładnych o zmianach na następny tydzień. - Dasz sobie radę? - spytał się zatroskany Rafał. - Chyba tak. Będzie mi brakować wygłupów chłopaków. - odparła dziewczyna. - To tylko tydzień. W międzyczasie postaram się, by nic nie stało się statkowi. - Masz o niego dbać, kapitanie. - Oczywiście, pani kapitan. Powodzenia. - D...