Piraci- wyprawa po skarby

W rodzinie Trytonów zapowiadał się chaos przez najbliższy tydzień. Wszyscy zaczęli przygotowywać się do ślubu Eweliny i Rafała. Rupert czuł się odpowiedzialny za swoją wnuczkę i najbardziej wczuł się w rolę organizatora wesela. Podobnie było z załogą Perły. Przez to wszystko nie mieli szans wypłynąć nigdzie przez najbliższy tydzień. Ta informacja najbardziej zdołowała Janka i Piotrka. - Tydzień bez naszej armaty. Ja tego nie przeżyje. - mówił słabo Janek. - Nie przesadzaj - uspokoiła go Joanna - to minie. A tak w ogóle to chyba nie chciałbyś przegapić ślubu naszych kapitanów? - No nie. Idę się czymś zająć. Zaczynam się nudzić.- powiedział i zszedł z pokładu statku. Tymczasem Rafał siedział samotnie w tawernie. Pił swój ulubiony rum. Zastanawiał się nad czymś ważnym,  Nagle z zamyśleń wyrwał go Filip. - Cześć, szwagier - przywitał się - Czemu siedzisz tutaj. Chodź zobaczyć przygotowania do twojego wesela.  - Później.  - Eee, co się dzieje? - Filip usiadł na krześle...

Rozmowę Eris i Espadona przerwał Filip. Coraz odważniej do nich podchodził. Espadon cofną się do biurka i sięgnął po miecz, Eris odruchowo wyciągnęła pistolet. - Co ty tu robisz? - warknęła dziewczyna. - Wymierzam sprawiedliwość. - Filip wycedził przez zęby. - Zobaczymy. Zahipnotyzuje Ewelkę, że będzie przeciwko tobie. Zobaczysz, powie, że ... - ... się we mnie zakochałaś? - powiedział leniwie Filip. Erci szczena opadła. Nie spodziewała się tego.  - Skąd wiesz? To znaczy, ... no tak. Odzwierciedlasz moje uczucia.  - Nie, słyszałem twoją rozmowę. - Czaił się tu cały czas.- wtrącił Espadon - Musiał cię śledzić.  - Ale szybko stąd nie wyjdziesz. Mam twoją siostrę i szybko jej nie odzyskasz. - Nie muszę, już to zrobiłem. I nie jestem tu sam. Mamy przewagę. Po tych słowach towarzysze Filipa wyszli z ukrycia z mieczami w rękach. - Ty szmato, jak długo myślałeś mnie tu trzymać? - krzyknęła Ewelina. - Ależ spokojnie, gdyby Trytonowie nie mieszali się w nie swoje spraw...